Groeten uit Grollo

grollo

Door Leon Noordam

 

Muziek komt altijd in periodes. In fases waarin je je op een bepaalde manier voelde en die behoefte te willen vervullen door je op een bepaald genre te storten. Zo diep als je in een genre kan duiken, zo gemakkelijk kan je, door één nummer, in een ander genre terechtkomen. Als mensen binnen 5 seconden een antwoord kunnen geven op de vraag: ‘welk soort muziek is jouw muziek?’, hoef je ze gelijk niet meer serieus te nemen. Als je echt van muziek houdt, en als je echt toelaat dat je af en toe de stap durft te zetten naar iets nieuws, dan kun je met alle oprechtheid zeggen dat je een muziekliefhebber bent. Het enige goede antwoord op die vraag is: ‘Dat varieert van tijd tot tijd’.

 

Muziekliefhebbers zijn eigenaardige mensen. Het zijn mensen die 9 van de 10 keer perfect aanvoelen welke muziek fijn is voor de sfeer op jouw feestje. Tenminste, dat denken ze. Muziekliefhebbers zijn mensen die, wanneer jij met een nieuw nummertje komt, altijd met iets proberen te komen wat dat weer overtreft. Vandaar dat het ook een lange avond kan worden op het moment dat twee muziekliefhebbers elkaar tegen komen op hetzelfde feestje. De twee muziekliefhebbers laten er niemand meer tussen komen voor de rest van de avond. Één voor één komen ze tot een climax die toch altijd, naar mijn inzien, parallel loopt met de tijd. Alleen dan terug in de tijd. Zo wordt er afgetast wat de muziekliefhebbers in de kuip hebben. Het begint ook vaak met instinkers als Pink Floyd of Bruce. Artiesten waarvoor je geen muziekliefhebber hoeft te zijn, maar waarvoor je toch wel enige muzikale opvoeding moet hebben gehad.

 

Natuurlijk komt de andere muziekliefhebber door de test en komt met de tegenaanval: ‘Ja, prachtig, heb je die live-uitvoering gezien uit 1975? Die is prachtig, dat is hoe het nummer bedoeld is. Je voelt zijn emotie gewoon.’ Vervolgens wordt deze versie opgezet. De eerste muziekliefhebber had hier aanvankelijk nog niet van gehoord en beseft zich nu dat hij met een echte liefhebber te maken heeft. Ook beseft hij dat de tegenpartij meer weet van Bruce dan hijzelf. Gauw overgaan op een ander onderwerp, oftewel een ander genre. Dit kan zo urenlang doorgaan. Uiteindelijk is de avond bijna voorbij en zijn we toch een heel stuk terug in de tijd. En vaak valt het mij op, dat het bijna altijd eindigt bij de blues. Het liefst zo rauw mogelijk. Laatst eindigde een avond bij mij ook bij de blues. Ik zette Cuby and the Blizzards op met het nummer ‘Five Long Years‘. Dit nummer was tot voor kort nog te vinden op youtube zoals deze is verschenen op de allereerste plaat van Cuby and the Blizzards, genaamd Desolation. Helaas is deze eraf gehaald vanwege schending van de auteursrechten. Op het moment dat ik dit nummer opzette, kwamen we allebei tot een overeenkomst. Volmondig zeiden wij in koor: ‘JA! Dit is het!’ En zo was het ook. Dit was het nummer waarvan we allebei wisten dat we het kende. Dit is prachtig. Dit is de muziek die we allebei geweldig vinden. Laat dit opstaan. Ik wil hier niet overheen! Niet geheel onterecht.

 

“Een avond eindigt eigenlijk bijna altijd in de blues”

 

Cuby and the Blizzards is DE bluesband uit Nederland. En niet zomaar ergens, nee, in het dorpje Grollo, vlakbij Assen. Herman Brood is nog heel even pianist geweest bij deze band. De frontman Harry Muskee, ook wel Cuby genoemd, had een stal volledig omgetoverd tot oefenruimte voor de band. Dit speelde zich allemaal af in de tijd dat onze vaders en moeders zich af zetten tegen hun ouders. Onbegrip en een verandering van mentaliteit zorgde voor een grote kloof tussen deze generaties. En daar kwam toen die band uit Grollo in 1966 met het antwoord op vinyl: Desolation. Een plaat vol met emotie, vol met soul, vol met chaos en vol met hun interpretatie van R&B/Soul/Blues. De plaat werd met open armen ontvangen en de jeugd van toen associeerde zich met deze band. Cuby en zijn band werd begrepen en de jeugd werd door Cuby en zijn band begrepen. Ook de recensies waren lovend. Er werd al snel gesproken van de beste solo-gitarist van Nederland. Misschien wel van de wereld. Eelco Gelling stond bekend als een legende, vooral live. Zijn spel was niet te evenaren. En dit in combinatie met het ietwat valse, wanhopige, gezang van Cuby zorgt ervoor dat dit de beste bluesband is die Nederland ooit gekend heeft. Zoek de plaat, Desolation, op en je zal het merken. Dit was de manier hoe men toen muziek maakte.

En dit is de plaat die na een battle tussen twee muziekliefhebbers naar boven komt drijven:

 

 

Be first to comment