Borgman

Borgman heeft veel stof doen opwaaien na zijn wereldpremière op het filmfestival in Cannes. Afgelopen maand werd de film zelfs geselecteerd als Nederlandse inzending voor de Oscars. Tijd voor mij dus, om hem toch maar eens te gaan bekijken.

Een ogenschijnlijk onschuldige zwerver (Jan Bijvoet) wordt tijdens een heuse klopjacht uit zijn slaapplaats in het bos verjaagd. Tijdens zijn vlucht voor een priester en twee boze mannen met staken, alarmeert hij twee vrienden. Ook zij slapen onder de grond, in pak, met koffertje. Hij stelt ze een doodnormale vraag met een keurig Vlaams accent: “Waarom nam jij je telefoon niet op?”

Twee keer krijgt hij hetzelfde antwoord: “Ik sliep”.

Tot zover, de eerste paar minuten van Borgman. Bizar? Jazeker. Grappig? Dat ook, op een vreemde manier.

Ik zal niet teveel weggeven, want dat zou zonde zijn. Het gaat er in Borgman niet om wát er precies wordt verteld, maar juist om de manier waaróp dat gebeurd. Grillige humor wordt door regisseur Alex van Warmerdam gecombineerd met subtiele dreiging op poëtische wijze.

Het wervelende begin krijgt al snel een wat onbehaaglijker vervolg. De zwerver, Camiel Borgman, loopt een villawijk in en vraagt doodleuk een van de arrogante bewoners om een bad. “Ik ben vies.”

Richard (Jeroen Perceval) – de man des huizes – verliest zijn zelfbeheersing en slaat de zwerver in elkaar. Zijn vrouw, Marina (Hadewych Minis), voelt zich schuldig en laat de man stiekem toe in hun huis. Voilà, het eerste scheurtje in haar huwelijk is ontstaan. De komst van Borgman betekent het begin van allerlei vreemde en sinistere gebeurtenissen.

Het perfecte gezin met drie kinderen en een – hoe kon het ook anders – Scandinavisch kindermeisje, begint langzaam steeds meer oneffenheden te vertonen.

Hadewych Minis speelt heel overtuigend een vrouw in tweestrijd. Borgman bezit een vreemde aantrekkingskracht die haar beangstigt en tegelijkertijd intrigeert. Bijvoet weet precies de juiste, mysterieuze snaar te raken.

Als een moderne rattenvanger van Hamelen windt Borgman langzaam de vrouw en kinderen om zijn vinger. Met name het jongste dochtertje van het echtpaar, met haar priemende blik, is angstaanjagend.

De continue aanwezige dreiging wordt door zwartgallige humor in balans gehouden. De droge manier waarop Borgman de tuinman ‘speelt’, is ongeëvenaard. Ook zijn handlangers zijn allemaal even vreemd en potsierlijk, met name Annet Malherbe – ook wel bekend van Gooische vrouwen.

Deze film roept misschien meer vragen op dan er worden beantwoord, maar het onbestemde gevoel dat daardoor overblijft, dát is nu juist de kracht van Borgman.”

 

Tekst: Harriot Voncken
Afbeeldingen: Pathé

 

 

Afgelopen week won de film Borgman maar liefst drie Gouden Kalveren.Wil jij deze onbestemde, zwartgallige en onbehagelijke film ook zien? De film Borgman is deze weken nog te zien in Filmhuis Lumen. Bekijk de website voor de tijden.

Comments are closed.