Freek Zonderland

Waar Freek Zonderland zich over tien jaar ziet, dat weet hij nog niet. Waarschijnlijk is hij speelfilms aan het maken. Of toch commercials. Hij is vast ook nog aan het fotograferen. Misschien heeft hij wel een reclamebureau. Hij kan en wil eigenlijk alles onder handen hebben. Als hij er maar zijn eigen ding kan blijven doen.

Freek Zonderland (23) is producent en cameraman van de korte tragikomische film Rode Gordijnen, geregisseerd door Richard Valk. Een paar jaar terug stond hij nog in het steegje bij de Maria van Jessekerk een CKV-filmpje te maken, nu is zijn film genomineerd voor allerlei prijzen en staat hij aanstaande dinsdag op het podium van TEDxYouth Delft in Theater te Veste. In zijn studio kletsten wij met Freek over zijn passie voor beeld, zijn scala aan verschillende interesses, zijn aversie tegen het conventionele onderwijs en het overstijgen van je eigen kunnen.

Hoe ben je ooit begonnen met film?
“Ik had een keer met vrienden een filmpje gemaakt voor CKV, en vanuit daar is eigenlijk alles gaan lopen. Aan het begin wisten we natuurlijk niks. Noem het de ‘overmoed van de naiviteit’. Langzamerhand begon ik meer te leren doordat ik steeds meer dingen ging maken. Op de middelbare school begon ik te werken voor bibliotheek DOK, als cameraman en editor. Zij hadden camera’s, de directeur Eppo kwam uit televisieland en die combinatie werkte heel goed. Al snel werd dat best groot.”

Waarom trekt beeld jou juist?
“Dat is een combinatie van dingen. Mijn vader is fotograaf, dus ik zag het al vanaf jongs af aan veel om me heen. Ik was altijd al een beelddenker. Als ik in de auto zat, zei ik tegen mijn vader: ‘Kijk eens Herman, wat een mooi licht.’ Film is ook een van de weinige dingen die je kan leren door gewoon te doen. Je hoeft er niet per se voor te studeren om het te kunnen. Film omvat ook heel veel dingen, het is emotioneel een heel krachtig medium. Er zitten beelden in, maar ook muziek en tekst. Het is een hele efficiënte manier van vertellen.”

 

Ik denk niet dat je een generaal pad kan volgen, als je iets niet generaals wilt bereiken.

 

Jij hebt uiteindelijk niet je studie afgemaakt. Heeft dat een reden?
“De middelbare school vond ik verschrikkelijk. Het meeste vond ik niet interessant, en dat je de hele dag in de klas moet zitten vind ik ook maar niks. In mijn laatste jaar heb ik toelating gedaan voor de filmacademie. Daar ben ik voor afgewezen. Terecht, want als jongen van 18 kon ik ook helemaal niks. Daarna ben ik wel toegelaten op de HKU in Utrecht. Maar dat was ook meteen zo schools, daar had ik geen zin in. Ik denk niet dat je een generaal pad kan volgen als je iets niet generaals wilt bereiken. Als je verder wilt komen, of als je dingen wilt ontdekken die je nog niet kent, dan moet je onveilige keuzes maken.”

Hoe ziet jouw perfecte school eruit dan?
“Ik leer heel veel van dingen die ik lees, en door te praten en discussiëren met mensen. Op een gegeven moment was ik via de Gemeente Delft mee met de Road to Copenhagen. Met 300 elektrische scooters gingen we met een groep mensen naar Kopenhagen. Daar heb ik zo veel interessante mensen gehoord en gesproken, daar heb ik nou echt van geleerd. Onderwijs gaat voor mij meer over context creëren; zo’n droog curriculum werkt niet voor mij.”

Hoe heb je dan geleerd wat mooi is?
“Aanvoelen. En discussiëren met mensen waarvan ik vind dat ze mooie dingen maken. Leraren zijn ook maar mensen; die teksten en boeken kan je ook in de boekenwinkel kopen. Op een gegeven moment kan je je eigen dingen ook vergelijken met de dingen die andere mensen maken. Dan zie je dat het nog steeds niet even goed is. Dan moet je nog meer leren.”

 

International Storytellers – Michael & Caja from Freek Zonderland on Vimeo.

 

Wat wil jij bereiken met jouw beelden?
“Met documentaires kan ik een boodschap overbrengen, met fictie kan je een verhaal vertellen. Ik dacht altijd dat ik regisseur was, maar op een gegeven moment besefte ik dat ik misschien gewoon cameraman was. Dat iemand het verhaal vertelt, en dat ik het vastleg in mooie beelden. Dat ik woorden vertaal in dingen die ik zie. Dat heeft me rust gebracht, en ik ben er een veel betere cameraman mee geworden.”

 

Je komt niet zo vaak mensen tegen waarmee je het zo goed kan vinden. Dat je zo op een lijn zit.

 

Kan je iets vertellen over je korte film, Rode Gordijnen?
“Via de directrice van DOK kwam ik in aanraking met de regisseur Richard Valk. Daar kon ik het gewoonweg heel goed mee vinden. Op een gegeven moment besloten we om samen iets te maken voor een wedstrijd. Dat resulteerde niet in een erg goed product, maar de samenwerking was wel erg fijn. Je komt niet zo vaak mensen tegen waarmee je het zo goed kan vinden. Dat je zo op een lijn zit. Nu draait de film op een paar plekken, en zijn we genomineerd voor een paar prijzen.”

What’s next?
“Actrice Caatje van Leeuwen heeft een script geschreven dat Richard en mij heel erg aanspreekt. Samen met Richard willen we daar graag een korte speelfilm van maken. Het gegeven? Een jonge moeder met een autistische zoon die eigenlijk alleen communiceert met Shakespeare teksten. Een totaal ander onderwerp, maar dat gaat wel onder je huid zitten.”

 

Freek spreekt as. 12 november op TEDxYouth Delft in de Veste over drie dingen: intuitie, passie en angsten overwinnen. Een ja of een nee, het eerste gevoel geldt voor Freek. En dat is precies waar TEDxDelft voor staat.

Comments are closed.