Een schot in de duurzame Roos

Geschiedenislesje 1: De Witte Roos

 

De Oude Delft – we fietsen er allemaal regelmatig doorheen. Een prachtig grachten-gezicht met het ene pand nog mooier dan het pand daarnaast. Toch fietsen we vaak snel voorbij die mooie geveltjes, zonder eens goed te kijken wat er achter deze deuren schuilen. En stiekem is dat heel erg zonde. Want weten we eigenlijk wel wat die mooie pandjes zijn? Weten we de mooie historische verhalen die al deze deurtjes bevatten? Misschien wel, waarschijnlijk niet. Daarom het begin van deze reeks met geschiedenis-lesjes, te beginnen bij het groene deurtje met de ontzettend grote, versierde post van nummer 73 - oftewel De Witte Roos.

De Witte Roos is een Rijksmonument uit de 16e eeuw en is bekend vanwege het feit dat het op en top duurzaam is gerestaureerd. Om er even een statistiekje in te gooien: de CO2-uitstoot is maar liefst 90% minder dan van een vergelijkbaar gerestaureerd gebouw. Als de restauratie afgerond is, wordt dit gebouw in gebruik genomen als een icoon voor duurzaam leven. Bedrijven en organisaties die werken met het thema duurzaamheid zullen zich hier gaan vestigen, waarnaast er op de begane grond meerdere presentaties worden gegeven over het thema ‘duurzaam leven’.

 

 Het reilen en zeilen van De Witte Roos

1536. Een pijnlijk jaar voor Delft: een grote brand verwoestte een groot gedeelte van de stad. Zo ook een middeleeuws huisje op de Oude Delft. Al gauw werd er een klein huisje voor in de plaats gebouwd. Via een steeg kwam je bij een keukenhuisje op het achterwerf. In de loop van de eeuw werd er veel aan het pand verbouwd. De steeg werd overdekt en het huis en keukenhuisje werden uitgebreid. Het keukenhuisje werd omgetoverd tot een mouterij. In 1690 werd Mr. Anthony Adriaansz, die later burgemeester van Delft werd, eigenaar van het huis.
Weer een eeuw later kreeg de voorgevel een rijkere uitstraling doordat o.a. de ramen werden vergroot. Patrior Wybo Fijnje kocht het pand in de 18e eeuw en maakte er de “Uitgeverij de Hollandsche Courant.” van. 19e eeuw. Er kwam een trappenhuis en een tuinkamer met daarboven een balkon. Willem Kreekel, commandant van het schip “de Vlieg” ging er wonen.
De laatste bewoners, de dames Polderman, lieten in de jaren ’60 na hun dood het pand na aan de Katholieke kerk. Het werd een pensionaat voor Italiaanse gastarbeiders. Intussen was een groot deel van de tuin verkocht aan de gemeente, waarna tuin- en koetshuis plaats maakten voor het Delftse politiebureau met cellencomplex. Tegen het einde van vorige eeuw werden de aanbouwsels van het politiebureau afgebroken. Toen werd het gebouw grondig gerestaureerd. Het herstel ging gepaard met het toevoegen van hedendaagse elementen, zoals een overkapping van de binnenplaats en een serre en luifel. Voordat in 1991 Stichting de Witte Roos het pand kocht had de gemeentelijke woningdienst het pand in gebruik als ‘Blijf van mijn Lijf huis’.
Anno 2014 schiet de Witte Roos precies in het midden van de duurzame roos. Goede isolatie, energiezuinige installaties, hergebruik van warmte, benutting van zone-energie op verschillende manieren en een geavanceerd energie-beheersysteem moeten er samen voor zorgen dat dit het voorbeeld wordt voor duurzaam restaureren.
Verloop van de Witte Roos

Bron: Achter de gevels van Delft
Beelden: Plan_D

Ook een kijkje nemen in dit monumentale pand met deze op-en-top duurzame invulling? Houd de website in de gaten voor komende activiteiten en lezingen.

Comments are closed.