Aarde aan mij

First-furniture-2-by-Eiko-Ojala
Dit jaar wordt het cultureel professorschap van de TU geleid door cabaretier/schrijfster/columnist/observeerster Paulien Cornelisse. De 25 leerlingen gaan op ontdekkingstocht in hun eigen wonderkamer, en schrijven over de kleine en grote dingen in het leven. Deze week kijken we mee in de wereld van Fieke.

 
 
“Wat ik mooi vind, is een ruige zee, een ondergaande zon die de lucht in brand doet staan en een krachtige, maar warme en zilte wind. Of juist ruwe rotsen, door de wind geslepen gesteenten en een zuurstofarme lucht, terwijl ik neerkijk op een donzig dekbed van wattige wolken.

 
Misschien nog beter: een groot, uitgestrekt bos, maar liever geen jungle, want ik hou niet zo exotische spinnen. Een groot bos ergens een beetje noordelijk, maar niet met alleen naaldbomen. Een combinatie tussen loofbomen en naaldbomen is perfect. En dan niet in augustus of september, want dan zijn er veel spinnen. De herfst in een bos is echter prachtig. Hm. Oktober komt dan goed uit. Dus een noordelijk bos in oktober, waar de bladeren van de loofbomen rood, geel, oranje en bruin kleuren, terwijl de naaldbomen onverstoorbaar groen blijven en de schimmels uit de grond schieten. Het liefst ben ik er in de ochtend, wanneer de dauw bijna weg is, maar nog net niet helemaal: het water drupt nog langzaam en met een verbijsterende regelmaat van de planten. Stel je in dit bos het moment voor waarop de zon zo hoog aan de hemel staat, dat het licht net aan schuin door het bladerdak heen valt. Het lijkt alsof de bomen en een buitengewoon mooi bloemetje met elkaar samenzweren: het licht valt door een opening in het bladerdak precies op het uitverkoren bloemetje, alsof het iets heiligs is. Dat vind ik best wel mooi.

 
Dit soort idyllische locaties moet je gewoon ervaren en delen met iemand die op zo’n moment niet te veel zegt. En al helemaal niet met iemand die het dan probeert te omschrijven.”

 
 
 
Tekst: Fieke Rader
Afbeelding: Eiko Ojala

Comments are closed.